Bayern München bezoeken voelt als thuiskomen

Maandenlang telde ik de dagen af. En vorige maand was het eindelijk zo ver. Na al die nachtjes slapen was ik in München om in levende lijve mijn club aan te moedigen. Ik bezocht de wedstrijd Bayern München – Mainz 05. Inmiddels zit ik weer achter het bureau in Almere, maar mijn hart … Dat ligt nog in de Allianz Arena. 

Mijn eerste voetbalwedstrijd

De wedstrijd was niet de eerste voetbalmatch die ik zag. Als redelijk fanatieke aanhanger van Die Mannschaft bezocht ik de maand ervoor al de vriendschappelijke wedstrijd van Duitsland tegen Engeland, net over de grens. Dat was … gezellig. We deelden het vak met wat zingende Duitsers, Podolski-fans en een enkele fanatieke Brit. De wave begon altijd net boven ons en om ons heen gebeurde zoveel dat ik van de wedstrijd maar bijster weinig meekreeg. De sfeer was goed, de wedstrijd oké, en mijn beleving was ongeveer wat ik ervan verwachtte.

IMG_6086Thuis

Precies een maand later stapte ik weer een voetbalstadion in, deze keer in München. Hoe en wanneer ik precies Bayern München-supporter ben geworden, zou ik je zo niet eens kunnen vertellen. Het gebeurde gewoon. Hoe het voelde om nu, na jaren wachten, eindelijk eens het stadion in te stappen, kan ik ook maar moeilijk omschrijven. Na jaren ver weg, en dan eindelijk thuiskomen, zo voelde het ongeveer zo voelen.

Het thuisstadion

Het begint al in het centrum van München op matchday. De fanshops zitten de hele dag propvol en shirts en sjaals zonder Bayern München erop zijn maar weinig te vinden in het straatbeeld. Dat wordt natuurlijk alleen maar erger als je de metro instapt richting het stadion. In Nederland zijn er altijd meerdere manieren om bij een stadion te komen. In München is het óf met de auto, óf via het enige metrostation in de buurt. Tussen allemaal al ietwat aangeschoten, grote mannen in rode clubshirts gingen we opgetogen richting de Allianz Arena. Zo gauw je bij het metrostation boven komt, kun je het stadion al zien liggen. Een prachtig, wit, modern gebouw, met stromen voetbalfans ervoor. De arena heeft ruimte voor 75.000 mensen en was helemaal uitverkocht, dus misschien kun je je een beetje voorstellen hoeveel mensen er voor het stadion te vinden waren.

Spanning tot in de puntjes van je vingers voelbaar

IMG_6083 En dan het moment dat ik voor het eerst ‘mijn’ stadion binnenliep, dat zal ik nooit vergeten. Je komt in een soort betonnen ruimte terecht, iets wat aanvoelt als een gangenstelsel. Bij de tribune moet je nog een keer laten zien dat je de juiste kaartjes hebt, en dan betreed je écht het stadion. Het eerste wat je ziet is het veld. Daarna doemen de bovenste lagen van het stadion boven je op. De Allianz Arena is op zich al een indrukwekkend gebouw, maar om de tribunes vol te zien stromen met fans, de spanning te voelen die rond gonst in het stadion … Dat is iets wat je op de tv nooit ziet, maar in het echt tot in de puntjes van je vingers voelt.

Indrukwekkend, intimiderend en fascinerend

Ik had de beleving van de wedstrijd zelf verwacht als de wedstrijd van Duitsland-Engeland. Maar niks was minder waar. Dit was tien keer meeslepender, dramatischer, fantastischer. Om mee te kunnen roepen, juichen en ja, ook een beetje schelden, dat is iets wat geen enkele digitale beleving kan nabootsen. We zaten vlakbij de harde kern, het sta-vak, de Südkurve. Als je op tv kijkt, lijkt het alsof het hele stadion liedjes zingt. In werkelijkheid komt al het volume alleen uit dat vak. Er staan gewoon drie mensen fulltime met hun rug naar het veld. Met een megafoon starten ze liedjes in en hitsen ze het vak op. Het is indrukwekkend, op sommige momenten nogal intimiderend, maar boven alles fascinerend.

Het enige nadeel: elke wedstrijd van Bayern München die ik nu op tv zie, kan ik niet meer normaal kijken. Omdat ik weet hoe het was om er écht bij te zijn. Om mee te zingen, mee te leven met het team. Tv kijken is ineens zo saai … Snel maar sparen voor de volgende reis naar München!