Confettiregen | Splinter Chabot #recensie


‘Het waren de mooiste tranen die ik ooit zou huilen. Ik was blij dat ze vielen, blij dat ze door de dam waren gebroken, blij dat ze nog heel lang bleven druppelen.’ – Confettiregen 

Toen ik benaderd werd door De Nieuwe Bibliotheek om een boekrecensie te schrijven, koos ik dit boek. Ik had het al vaker voorbij zien komen en ik ben bekend met de auteur, maar ik was er nog nooit aan toegekomen. Ik kan alleen maar zeggen dat ik het zeker de moeite waard vond.

In het voorwoord van zijn boek Confettiregen, legt Splinter Chabot uit dat hij zich had voorgenomen een politiek pamflet te schrijven. Dat is het echter niet geworden. Hij schreef iets wat misschien wel veel dichter bij hem lag. Hij schreef een verhaal waar veel mensen zich onbewust wel mee kunnen associëren. Splinter creëerde Wobie, een hele bijzondere jongen die kerstlichtjes in zijn hoofd heeft branden. Je volgt Wobie door zijn jeugd op zoek naar zichzelf. Je reist met hem mee door onzekerheden en leerpunten. Want wat doe je als je merkt dat je anders bent dan de rest? Dat je als jongen roze mooier vindt dan blauw? Wat doe je als je een innerlijke strijd vecht en worstelt met een geheim?

Over Wobie

Ten eerste wil ik stilstaan bij Wobie als hoofdpersonage. Wobie is een bijzondere jongen en ook zeker wel een personage dat je als lezer direct in je hart sluit. Wat ik vooral heel mooi vind aan Wobie is dat hij door een roze bril naar de wereld lijkt te kijken. Waar de meeste mensen grijze muizen lijken, is het bij Wobie altijd een feestje in zijn hoofd. De kerstlichtjes branden en het is er vooral heel kleurrijk. Hoewel dit Wobie bijzonder maakt, is dit ook waar zijn innerlijke strijd lijkt te beginnen. Wobie komt er gedurende het boek achter dat hij homoseksueel is en dit schopt veel op zijn kop in dat roze paradijs in zijn hoofd.

Liefdevol

Wat ik mooi vind om te lezen is dat Wobie uit een liefdevol gezin komt. Een vader en moeder die een creatieve en vrije manier van denken ook doorgeven aan Wobie en zijn broers. Daarnaast heeft Wobie een hoop lieve vriendinnen om zich heen die hem erg steunen en waar hij ook veel van leert. Ondanks dit warme sociale vangnet heeft Wobie het niet makkelijk; hij lijkt vooral zichzelf vaak in de weg te zitten. De boodschap die ik hier als lezer uithaal, vind ik een mooie: zelfs in een prettige omgeving is het oké om je soms even niet prettig te voelen.

Wat je kunt verwachten van Confettiregen

Vervolgens vind ik de indeling van het boek fijn lezen. Het boek bestaat uit verschillende delen, die ook allemaal verschillende levensfases voorstellen. Zo leer je Wobie op z’n onschuldigst kennen op de basisschool en reis je met hem mee op weg naar volwassenheid. Ook omdat bij iedere leeftijd weer nieuwe inzichten en onzekerheden horen, kun je je goed inleven in het verhaal. Helemaal belangrijk vind ik dat ik me als lezer zo goed heb kunnen inleven, omdat ik mezelf herken in sommige angsten van Wobie. Hoewel mijn verhaal eigenlijk heel anders is als dat van Wobie, gaat iedereen wel door dezelfde levensfases heen en ontdek je een hoop op dezelfde leeftijden. Situaties van naïeve basisschoolverkeringen tot op jezelf wonen in studententijd. De manier van schrijven die Splinter in dit boek heeft aangenomen vind ik heel fijn. Het is een simpele schrijfwijze, waardoor het boek heel makkelijk leest. Door de simpele, maar ook zeker zorgvuldig gekozen woorden kun je je een mooi beeld vormen van de wereld waar Wobie in leeft. Met een roze kaft en een levendige beschrijving doet het aan als een bijna schattig boek, dat dus wel een zwaardere inhoud draagt. Het is een kunst om op die manier een boek in elkaar te draaien, maar Splinter beheerst dit talent.

Op zoek naar jezelf

Ik zou nog veel meer kunnen schrijven over dit boek, maar ik zou het zonde vinden er te veel al van weg te geven. Ik denk ook dat dit een boek is dat op iedere lezer een andere invloed heeft. Het laat je namelijk ook nadenken over je eigen strijd. Iedereen heeft namelijk onzekerheden en is gedurende zijn jeugd op zoek naar zichzelf. Fijn vind ik dat het boek je daarin lijkt te omarmen en als het kon had ik Wobie ook graag willen omarmen.

Dat Splinter met dit boek lang in de bestseller-lijst heeft gestaan verbaast mij niet. Het past in deze tijd en generatie. Een tijd waarin wij continu bezig zijn met onze identiteit en ook steeds meer daarvan bespreekbaar maken. Wat dat betreft ligt dit boek misschien wel helemaal niet zo ver af van het politieke pamflet dat Splinter eerst voor ogen had. Als je het mij vraagt regent het in ieder geval continu confetti als je dit boek leest.