Midsommar: een concessieloze en onvoorstelbare trip

Ari Aster, de regisseur van de moderne horrorklassieker Hereditary heeft wederom een volstrekt unieke horrorfilm gemaakt. Een groepje vrienden bezoekt tijdens hun vakantie een geïsoleerd Zweeds dorpje waar de inwoners tijdens het Midsommar festival de langste dag van het jaar vieren. Deze ogenschijnlijke, idyllische festiviteiten gaan al snel over in een steeds gewelddadiger tafereel waarbij het maar de vraag is of de tieners het einde van de zonnige nacht halen.

Bloemetjes en hippies

We volgen het Amerikaanse stel Dani en Christian. Ze kunnen wel een vakantie gebruiken, want hun relatie zit behoorlijk in het slop. Als de familie van Dani iets verschrikkelijks overkomt krijgt zij ook nog te maken met intens verdriet. Dani kan dus alle steun gebruiken, maar krijgt dat niet van man Christian. Ze besluiten met een groep vrienden te vertrekken naar een afgelegen dorp in Zweden voor het Midzomerfestival. Een hippie-aangelegenheid, denken ze, maar ze treffen daar iets heel anders aan …

Breken met alle conventies

Hoewel Hereditary door de critici op handen werd gedragen, was het publiek er niet onverdeeld enthousiast over. Dat zal bij Midsommar hoogstwaarschijnlijk niet anders zijn. De film laat zich immers moeilijk koppelen aan huidige horrortrends en grijpt vooral terug op de ‘folk horror’ uit de jaren zeventig. Regisseur Aster maakt geen gebruik van de standaard schrikmomenten die het horrorgenre domineert. Bij hem draait het om een psychologisch nare vertelling die zich steeds dieper onder de huid nestelt. Aster laat de camera lang draaien zonder onnodig weg te knippen en geeft de shots veel rust en ruimte, die de kijker zelf mag vullen. Althans, dat is het idee. Sommige kijkers zullen deze methode eerder als saai en traag afdoen. Midsommar is dan ook niet voor iedereen weggelegd. Maar wie ervoor openstaat, mag iets verwachten dat waarschijnlijk geen enkele andere film biedt.

Horror in het daglicht

Midsommar gaat over heidendom en hekserij, maar vooral over de grote thema’s zoals rouw en verlies. In detail wordt getoond hoe de rituelen van een mysterieuze commune dienen als metafoor. Wat de film zo bijzonder maakt, is de serene rust die de scènes uitstralen. Poëtische en vreedzame beelden domineren. De film is als het ware een ‘slow burn’, maar dat is uiteraard allemaal schone schijn. Het wachten op de enorme ontlading is meer dan de moeite waard. Midsommar is een nieuwe volstrekt unieke horrorervaring die zich in het daglicht afspeelt en heeft wellicht het meest macabere happy end in de filmgeschiedenis. Dit is misschien wel de meest bizarre film die je ooit zult zien!

Midsommar is te zien in het nieuwe filmhuis op 31 oktober, de dag dat Halloween wordt gevierd.

de Volkskrant ∗∗∗∗∗
NRC Handelsblad ∗∗∗∗
AD ∗∗∗∗∗
Trouw ∗∗∗∗