Schoolreisjes seizoen: relaxed of toch niet zo?

De laatste weken voor de zomervakantie staan altijd bol van de schoolreisjes. Bussen vol kinderen stappen vroeg in de ochtend uit bij de bekende en minder bekende dierentuinen en pretparken in ons land. En die kinderen worden dan weer begeleid door welwillende ouders die het spul in het gareel moeten houden en liefst heel weer afgeven aan de ouders bij terugkomst. Ben jij wel eens mee geweest op schoolreisje als begeleidende ouder? 

Ik wel en vaak ook inmiddels. Toen onze oudste voor het eerst op schoolreis ging, kwam ik er al snel achter dat er een heel systeem rondom het blijkbaar populairste ding van het jaar geldt. Aangezien onze zoon een ernstige (anafylactische) pinda-allergie heeft, zei ik destijds tegen juf: “Ik wil graag mee op schoolreis vanwege zijn allergie”. Waarop de juf mij toesnauwde dat dat zomaar niet ging. Verbaasd over de felheid én het antwoord reageerde ik minstens zo pittig dat het heel simpel was: of ik ga mee, of hij gaat niet op schoolreis. De dag begon gezellig zeg maar.

Schoolreisjes en het gunsysteem

Al snel leerde ik meer over de achtergrond van haar reactie (die ik nog steeds stom vind). Het schoolreisje bleek immens interessant te zijn voor ouders. Ouders die het hele jaar niet bereid zijn om hun handen uit de mouwen te steken als er hulp wordt gevraagd, schijnen dan vooraan in de rij te staan. Dus is er, in ieder geval op deze school, een gunsysteem van toepassing. Het komt erop neer dat je meer kans hebt mee te mogen als je door het jaar heen veel hebt gedaan voor school. Aha. Anyway, ik ging gewoon mee op schoolreis.

Schoolreisjes struggles

Waarom al die ouders zo graag mee willen op schoolreis was mij al een groot raadsel, maar na die eerste keer als begeleider nog veel meer.  Want jongens, het is gewoon keihard werken die schoolreisjes. Vooral met de onderbouw loop je de hele dag te tellen of je geen kindjes mist. Te roepen naar kinderen die óf niet willen luisteren óf in hun eigen wereld leven. Zonnebrand te smeren bij zomers weer. Er is er altijd wel eentje een die geen lunch heeft meegekregen (ga het maar regelen). En er moet altijd een plassen op momenten dat het niet kan enzovoort enzovoort. Begrijp me niet verkeerd, het is wel gezellig hoor, zo’n dag met dat grut op stap, maar ik ben ook altijd bekaf en blij dat ik op de bank kan ploffen na afloop.

Later werd mij duidelijk waarom al die ouders die normaal niet helpen, wel mee willen op schoolreis. Die nemen het namelijk een stuk minder nauw met de regels en zijn gewoon zelf gezellig een dagje uit. Laten bijvoorbeeld kindjes van een jaar of zeven alleen in het schommelschip van de Efteling gaan, terwijl ze zelf samen zitten te beppen met een bakkie koffie. Serieus. True story. En daar geef jij dan je kind aan mee … Snap je ook gelijk waarom ik mijn kind met levensbedreigende allergie op vierjarige leeftijd niet aan een ander toevertrouwde?

Mee op schoolreis? Een tip!

Ga je dit jaar voor het eerst mee op schoolreis? Wellicht heb je iets aan mijn ‘aanpak’ op zo’n dag. Zodra je het park binnenloopt neem je je groepje even apart om afspraken te maken. Ik zeg bijvoorbeeld altijd (vooral tegen de onderbouw) dat we een hele leuke dag gaan hebben maar dat er wel wat regels gelden:
1. Als ik stop roep, dan stop je met lopen en kijk je even naar mij om te zien wat ik van je wil.
2. We gaan niet rennen en blijven bij elkaar.
3. Als je niet luistert, dan wordt het minder gezellig en breng ik je in het ergste geval naar de uitgang en mag je bij juf wachten.
Ik heb er wel eens eentje naar juf moeten brengen en dat juf nog verbaasd was hoe lang dat had geduurd … Je hebt echt handenbinders ertussen hoor.

Begin juli mag ik weer mee. Ik moest zelfs kiezen, want ik ben groepsouder van beiden en ze gaan op dezelfde dag op pad. De oudste met groep 8 naar de Efteling en de jongste met groep 1/2 naar Sprookjeswonderland. Die van 12 gaf heel voorzichtig aan dat hij liever alleen ging, wat ik snap, waarop die van 6 stoer probeerde te doen en aangaf dat hij een beetje wel en een beetje niet alleen wilde. Sprookjeswonderland here we come!