Toto bewijst: goede muziek is tijdloos

Het is een veelgehoorde zin bij mij in de buurt. ‘Toto? Daar ben jij toch veel te jong voor?’ Ja, ik weet het, ik was nog niet geboren toen Toto hun eerste hit scoorde. Ik weet eigenlijk niet eens of mijn ouders elkaar überhaupt al kenden toen ‘Hold The Line’ een hit werd. Maar goede muziek is tijdloos. En als er één band is die dat keer op keer bewijst, dan is het Toto wel.

De wereld bestaat uit twee soorten mensen: mensen die afkeurend beginnen te kreunen als ze de drums van Toto’s ‘Africa’ horen, en zij die losgaan. Maar Toto is zoveel meer dan die ene megahit. Dat bewijst de band momenteel tijdens hun ’40 Trips Around The Sun’-tour. Zaterdagavond stonden ze in een uitverkochte Ziggo Dome.

Roestig begin

Ik zal eerlijk zijn: toen ik een kaartje kocht voor dit optreden, heb ik me wel even een paar keer afgevraagd waar ik nou in hemelsnaam mee bezig was. Ik telde ruim tachtig euro neer voor een kaartje op de eerste ring (en eerste rang). En na veertig jaar liedjes schrijven en touren, is het toch altijd maar afwachten of een band nog wel op z’n best is live. De eerste drie liedjes van de avond bevestigden mijn angst. Zanger Joseph Williams haalt meteen bij het eerste liedje de hoge noten niet. Daarnaast is Steve Lukather bij het prachtige ‘I Will Remember’ een deel van zijn tekst kwijt.

img_9538Elke tour een ander sausje

Maar na de eerste drie nummers slaat het om. De band is ingespeeld/-gezongen en is niet te stoppen. Een uur lang knallen ze liedjes eruit, de een nog strakker uitgevoerd dan de andere. Regelmatig stapt Lukather naar voren om het publiek omver te blazen met weer een verpletterende gitaarsolo. Het maakt niet uit hoe vaak je Toto ziet, elk liedje krijgt elke tour een ander sausje. Geen enkele uitvoering van bijvoorbeeld ‘Rosanna’ is ooit hetzelfde.

img_9540

Verrassende setlist

Deze tour heeft de band, naast de standaard percussionist, drummer, bassist, gitarist en twee toetsenisten, ook iemand meegenomen die onder andere saxofoon, fagot en mondharmonica speelt. Een welkome aanvulling waardoor Toto liedjes kan spelen die ze lang niet of misschien nooit live gespeeld hebben. De verrassende setlist bevat het wonderschone ‘Lea’, ‘English Eyes’ en zelfs het instrumentale ‘Jake To The Bone’.

Op de koffie voor goede verhalen

img_9544

Na een uur gaat het tempo omlaag. De bandleden pakken er krukjes bij en gaan de geschiedenis van Toto in. Zo vertelt toetsenist/zanger David Paich over het ontstaan van de band, en deelt Steve Porcaro met het publiek hoe hij de Michael Jackson-hit ‘Human Nature’ schreef. De band wisselt anekdotes af met een couplet en een refrein van de desbetreffende liedjes. De sfeer op het podium en in de zaal voelt alsof je op de koffie bent bij vrienden en luistert naar goede verhalen.

Veertig jaar in ruim twee uur

img_9546Het laatste deel van de set heeft ook verrassingen in zich. Zo speelt Toto een stuk van de soundtrack van Dune, een film waar de band de filmmuziek voor heeft geschreven en gespeeld. Iets wat iedereen verbaast: wereldhit ‘Pamela’ schittert door afwezigheid. Maar met veertig jaar songs en slechts twee uur om je eigen geschiedenis door te lopen, moet er af en toe wel een liedje sneuvelen. Daarnaast zitten er flink wat hoge noten in het liedje. Durfden de heren het daarom zelf niet meer aan? Op de avond zelf mis ik het liedje trouwens niet eens echt, daarvoor worden er veel te veel andere fantastische liedjes gespeeld. En uiteraard wordt er afgesloten met ‘Africa’, die door het publiek met open armen ontvangen wordt.

De toegift is het prachtige ‘The Road Goes On’, hopelijk een belofte dat de band nog heel wat meer jaartjes zal blijven touren. Want Toto heeft het vanavond bewezen: goede muziek is echt tijdloos. Toto beluisteren? Kijk eens in onze catalogus of ga eens neuzen bij Muziekweb.